W jaki sposób Indie, kraina religii, mogły zostać najechane przez Mogołów, a następnie podporządkowane przez Brytyjczyków, a bramini zabici i tak dalej?

Jedną rzeczą do rozważenia jest to, że religia w Indiach znacznie zmalała wraz z początkiem Kali-yugi, a około 2500 lat temu, kiedy pojawił się Budda, system wedyjski podupadł już tak bardzo, że ludzie używali ceremonii wedyjskich jako pretekstu do zabijania zwierząt na skalę przemysłową i jedzenia mięsa. Oddanie Bogu zostało praktycznie zapomniane, a religia była praktykowana głównie jako środek do osiągnięcia postępu materialnego i zaspokojenia zmysłów, w oparciu o oddawanie czci różnym półbogom.

Chodzi o to, że kult półbogów jest w dużej mierze nieskuteczny w Kali-yudze, ponieważ nie potrafimy prawidłowo odprawiać ceremonii. Kult półbogów jest głównie mechaniczny, przynosi rezultaty tylko wtedy, gdy rytuały określone w pismach są wykonywane prawidłowo. Półbogowie nie biorą pod uwagę intencji czciciela (której nawet nie mogą zobaczyć), ale tylko fizyczne działania. Jeśli rytuały nie są wykonywane prawidłowo, kult nie przyniesie żadnych rezultatów. Kult półbogów może być zatem nadal ważny w tym sensie, że czyni człowieka odrobinę religijnym i otwiera mu drzwi do stopniowego przychodzenia do kultu Wisznu, ale jako sposób na osiągnięcie materialnego dobrobytu nie możemy oczekiwać od niego zbyt wielu rezultatów. W czasach, w których żyjemy, działa tylko kult Boga w niektórych Jego formach, ponieważ Pan widzi intencję czciciela, a zatem nawet procesy kultu Boga, które nie są zgodne z wedyjskimi przepisami, przynoszą korzyści.

Ponieważ ludzie w Indiach 2500 lat temu czcili głównie półbogów, zrozumiałe jest, że społeczeństwa podupadały, zarówno pod względem materialnym, jak i duchowym. Możemy zauważyć, że ten sam proces czczenia różnych półbogów był popularny również w społeczeństwach takich jak Grecy i Rzymianie, które pierwotnie również były związane z kulturą wedyjską, i że te społeczeństwa również podupadły z czasem.

Następnie, wraz z nadejściem Pana Buddy, tradycyjne religie wedyjskie zostały w dużej mierze zastąpione buddyzmem, który jest filozofią ateistyczną, a począwszy od VIII wieku buddyzm został zastąpiony impersonalizmem Śaṅkarācāryi, który jest również ateistyczny. W średniowieczu większość Indii podążała zatem za mieszanką sentymentalnego kultu półbogów (poza właściwymi zasadami i regulacjami) i impersonalizmu.

W innych częściach świata dominującymi religiami stały się chrześcijaństwo i islam. Przy wszystkich wadach tych systemów religijnych, opierają się one przynajmniej na czci Boga, a nie półbogów. Może to pomóc wyjaśnić, jak wiele z tych społeczeństw stopniowo stało się zamożnych, podczas gdy Indie były w kryzysie.

Możemy zauważyć, że tendencja upadku społeczeństwa indyjskiego była obecna w średniowieczu, w okresie najazdów Mogołów i konfliktów wewnętrznych, a następnie trwała w XVII i XVIII wieku wraz ze wzrostem kontroli brytyjskiej, osiągając punkt kulminacyjny w XIX wieku, gdy nastąpiła inwazja Brytyjczyków i wszystkie związane z tym trudności.

Jednakże możemy również zauważyć, że w tym samym okresie waisznawizm stopniowo zyskiwał popularność, wraz z pojawieniem się Rāmānujācāryi, Madhvācāryi i innych wielkich aczarjów, a kulminacją był Sri Caitanya Mahāprabhu. Problemem waisznawizmu w średniowieczu i późniejszych okresach było to, że w dużej mierze nie opierał się na głębokim zrozumieniu filozoficznym. Oczywiście, w świątyniach i klasztorach nauczano właściwej filozofii i właściwie odprawiano nabożeństwa, szczególnie w tradycyjnych liniach, takich jak Sri Sampradāya i Madhva Sampradāya, ale kiedy mówimy o ogóle populacji, możemy zauważyć, że większość tak zwanych Waisznawów należała do różnych zboczonych sekt, takich jak Baulowie, Ativadi, różne typy grup Sahajiyā itd. Istniało także wielu kastowych braminów, którzy przyjęli strój Waisznawa, Mayavadi, którzy czcili Krysznę i zewnętrznie udawali Waisznawów, podczas gdy wewnętrznie byli przekonani, że za Kryszną kryje się bezosobowy Brahman i poprzez taki kult połączą się z tym Brahmanem, stając się Bogiem itd.

Sri Caitanya Mahāprabhu szerzył miłość do Boga w całych Indiach, lecz dusze, które przejęły od Niego miłość do Boga, odeszły wraz z Nim do świata duchowego, gdy zakończył On swoje ziemskie zabawy, a niepostrzeżenie zastąpiły je inne dusze, które kontynuowały zwyczajne życie.

Kiedy waisznawizm z właściwym zrozumieniem filozoficznym i praktykami stał się popularny? Dopiero w ostatnich czasach, dzięki wysiłkom Srila Bhaktisiddhānta Sarasvatī Thākury i Srila Prabhupady w XX wieku. Możemy zobaczyć, że to wtedy tendencja upadku Indii została odwrócona, wraz z końcem brytyjskiego Raju itd. Począwszy od lat 70., ale szczególnie w ostatnich latach, nastąpiła wielka popularyzacja Świadomości Kryszny w Indiach i możemy zobaczyć, że jest to okres, w którym Indie zaczęły wspinać się na arenę światową, podczas gdy wcześniej dominujące kraje zaczęły stopniowo upadać. Jeśli ten trend się utrzyma, Indie mogą odzyskać dawną świetność i stać się wiodącą potęgą. W przeciwnym razie kraj może ponownie wejść w okres upadku.

Filozoficznie rzecz biorąc, główną przyczyną wszystkich problemów i udręk, przez które przeszły Indie, można przypisać ludziom porzucającym istotę Wed (kult Wisznu) i przyjmującym zamiast tego powierzchowne formy kultu oparte na kulcie półbogów lub impersonalizmie. Świadomość Kryszny to proces, który może odwrócić oba, a zatem rozprzestrzenianie się Świadomości Kryszny może nie tylko przynieść odrodzenie kultury duchowej, służąc jako antidotum na rozprzestrzenianie się świeckości i hedonizmu, ale także służyć jako źródło materialnego dobrobytu dla wszystkich.

https://www.ccdas.net/p/how-could-india-be-invaded